Nie rezygnuj pochopnie: jak wytrwać na studiach i mądrze podejmować decyzje

Nowy rok akademicki to dla wielu studentów czas nadziei, ale też niepewności. Z alarmujących danych Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, przytaczanych przez RMF FM wynika, że nawet 40% studentów rezygnuje z nauki przed zdobyciem dyplomu, a wśród nich jest o 15% więcej chłopaków niż dziewczyn.

---

Często powody takich decyzji są złożone: nietrafiony wybór kierunku, trudności finansowe, stres, brak wiary w sens studiów.

Nie da się ukryć, że czasem przerwanie studiów to świadomy i dobry krok. Ale bardzo często decyzja ta jest podjęta pod wpływem emocji i chwilowych trudności. Dlatego warto zatrzymać się, zanim złożymy rezygnację w dziekanacie.

Dlaczego warto dokończyć studia

• Dyplom nadal się liczy. Choć świat się zmienia, w wielu branżach formalne wykształcenie otwiera drzwi do lepszych ofert pracy i wyższych zarobków.

• Większa elastyczność. Ukończone studia dają możliwość zmiany kierunku, aplikowania na studia magisterskie lub podyplomowe, a także większe pole manewru w karierze.

• Kontakty i rozwój. Studia to nie tylko wykłady. To ludzie, projekty, staże, wydarzenia, które budują Twoją sieć kontaktów.

• Unikanie żalu. Wielu, którzy przerwali studia, po latach przyznaje, że żałuje. Zakończenie czegoś, co się zaczęło, to często kwestia satysfakcji i poczucia sprawczości.

  
  

Pytania coachingowe, które pomagają podjąć świadomą decyzję

Zanim zrezygnujesz, zadaj sobie kilka pytań. Zapewniam, że to proste ćwiczenie często przynosi dużo jasności:

O motywacji i sensie:

1. Dlaczego wybrałem/am ten kierunek?

2. Co mnie w nim kiedyś zaciekawiło?

3. Czy nadal zgadza się to z moimi wartościami i celami zawodowymi?

O obecnych trudnościach:

1. Co dokładnie jest dla mnie dziś największą przeszkodą w studiowaniu?

2. Czy te problemy są przejściowe czy trwałe?

3. Na co mam wpływ tu i teraz, a do czego potrzebuję wsparcia innych?

   
   

O konsekwencjach:

1. Co stracę, jeśli teraz zrezygnuję?

2. Jak ta decyzja wpłynie na moje szanse na rynku pracy?

3. Czy za kilka lat będę żałować, że nie dokończyłem/am tego etapu?

O wsparciu i alternatywach:

1. Z kim mogę o tym porozmawiać: doradcą, wykładowcą, psychologiem, kimś z rodziny, starszym studentem?

2. Czy mogę zmienić tryb studiów, zrobić przerwę, poszukać stypendium lub innej pomocy zamiast się poddawać?

3. Czy rozważyłem/am wszystkie dostępne rozwiązania, zanim podjąłem/am decyzję?

Dodatkowe pytania dla pracujących studentów:

1. Czy mój harmonogram jest realny i czy mogę coś w nim uprościć?

2. Jakie formy wsparcia (np. elastyczne godziny pracy, urlop w sesji) mogę wynegocjować z pracodawcą?

3. Czy trudności wynikają z samego studiowania czy z nadmiaru obowiązków?

4. Dodatkowe pytania dla chłopaków (częściej rezygnujących):

5. Czy odczuwam presję szybkiego zarabiania pieniędzy kosztem edukacji?

6. Jaką rolę w moich decyzjach grają opinie znajomych czy rodziny?

7. Czy naprawdę nie widzę wartości w tym kierunku, czy po prostu chcę szybciej wejść w rynek pracy?

O planie działania:

1. Jakie małe kroki mogę podjąć, by sobie ulżyć (np. rozmowa z wykładowcą, znalezienie mentora, lepsza organizacja czasu)?

2. Czy mogę wyznaczyć sobie termin, np. koniec semestru, by wtedy jeszcze raz ocenić swoją sytuację zamiast działać pod wpływem impulsu?

   
   

Rada na zakończenie. Studia to nie sprint, ale maraton, często trudny, czasem nużący, ale

zwykle wart ukończenia. Zanim złożysz rezygnację, daj sobie czas na refleksję. Odpowiedzi na powyższe pytania mogą otworzyć nowe perspektywy i pokazać, że wiele przeszkód jest do pokonania. A jeśli mimo wszystko zdecydujesz się odejść, przynajmniej będziesz wiedzieć, że to była decyzja świadoma, a nie podjęta w emocjach.